De afgelopen week heb ik weer een paar uurtjes gewerkt.
Dinsdag van 10-12 u en donderdag weer. Nu vond ik dit eigenlijk een bizar idee dat je maar 2 uurtjes op je werk bent en dan alweer naar huis gaat. De schema's spookten al door mijn hoofd:
deze week 2 x 2 uur, volgende week 2 x 3 uur, daarna 3 x 3 uur, dan 3 x halve dagen en als je halve dagen kunt kun je ook vast wel hele dagen dus na 4 weken zou ik weer volledig ( 3 dg/wk ) werken.
Lichamelijk viel het me echter vies tegen. Toen ik dinsdag thuis kwam stond ik letterlijk te trillen op mijn benen. 's middags heb ik wel lekker even kunnen slapen en dat heeft me veel goed gedaan. Het was wel heel gezellig om weer op het werk te zijn. Je spreekt gewoon veel meer mensen. Voor mij was het nog niet aan de orde om even lekker gedachtenloos gewoon te werken, want ik moest m'n hoofd er goed bij houden om m'n werk te kunnen doen.
Vijf maanden is echt een hele lange tijd om niet op je werk te zijn.
Ook het tempo waarin gewerkt wordt moest ik weer aan wennen. Normaal gesproken vind ik niet echt dat wij heel hard werken, maar nu liep ik qua tempo echt nog een beetje achter, maar dat kan ook komen omdat je overal nog wat langer over na moet denken.
Al met al een leuke ervaring weer en weer een stapje in de goede richting.
Wim paste beide keren op Isis dus dat was harstikke makkelijk en fijn. Toch moest ik wel even slikken toen ik de eerste ochtend naar m'n werk reed. Niet vanwege die 3,5 uur die ik nu weg zou zijn maar meer omdat het echte leven heel langzaam aan weer gaat beginnen.
Deze week was ik twee keer een ochtend weg, maar binnen afzienbare tijd ben ik drie keer in de week een lange dag weg. Als normaal mens weet ik dat dit gewoon moet en ook verstandig en misschien zelfs wel fijn voor mij is....maar als moeder wordt ik hier echt heel nerveus van...
Straks herkent mijn moppie mij niet meer......
Volgens iedereen die ik hier over spreek is dit onzin, maar het wel een aanslag op die denkbeeldige navelstreng tussen ons.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten