De bevalling.....gecensureerde versie

Wees niet bang, dit verhaal is geschikt voor alle leeftijden en zal geen bloederige details bevatten

Isis lijkt in een aantal dingen al behoorlijk op mij. Zo wordt ze heel graag geknuffeld door haar papa (ik dus door mijn man....), kan ze er gemakkelijk een half uur over doen om wakker te worden wat gepaard gaat met veel uitrekken, zuchten en moeilijk kijken en ja zo kijkt ze kennelijk ook graag met nieuwe dingen graag de kat uit de boom....

Zo'n reis naar de buitenwereld, na 9 veilige maanden op dezelfde plek, is natuurlijk ook niet niks.
Op vrijdag 15 augustus besloot Isis dat de tijd daar was om deze stap te nemen.....De reis duurde echter wat langer dan verwacht....

Vanaf 's ochtends 7 uur had ik regelmatig weeën. Deze stelden eerst nog niet zoveel voor maar in de loop van de middag en avond begon de pijn tijdens zo'n wee toch echt wel flink toe te nemen.

Om drie uur 's nachts belden we vol goede moed de verloskundige want de weeën kwamen om de 3 a 4 minuten en duurden gemiddeld een minuut.
We verwachtten heus niet dat het nu binnen 2 a 3 uur klaar was ,maar het uiteindelijke nieuws dat we kregen verwachtten we ook absoluut niet.

In die bijna 20 uur dat ik weeën had was er nog niets in mijn lijf gebeurd. Het waren voorweeën volgens de verloskundige.....

Het advies: lekker gaan slapen zodat ik energie genoeg zou hebben als het echte werk zou gaan beginnen!!!!!!????????..........Hoe je moet slapen met rug/buik-krampen om de 4 minuten is mij nog steeds niet duidelijk en het is natuurlijk ook niet gelukt...

De volgende ochtend om 11.00u kwam de verloskundige weer. De weeën waren toen een klein beetje afgenomen maar absoluut niet over.
Voor de gevoelige lezer nu even 1 regel overslaan:
Er bleek een beetje schot in de zaak: 2 cm ontsluiting....

Weer wachten, de weeën werden erger en ook tussen de weeën door bleef ik veel pijn in mijn rug houden. Op een gegeven moment maar m'n moeder gebeld om even mijn verhaal kwijt te kunnen. Ik kon inmiddels eigenlijk geen prettige houding meer vinden en werd gek van de pijn in m'n rug.....

Nu was mijn hele familie op de hoogte.
Mijn jongste broer wist het vrijdags al omdat hij belde en ik m'n mond niet dicht kon houden ( toen was nog vol goede moed ). Mijn oudste broer is op zaterdag gebeld door Wim. Wim en hij zouden namelijk samen naar een concert, een kado voor wims verjaardag, maar dat kon dus niet doorgaan....

Achteraf hoorde ik dat ze allemaal flink bezorgd zijn geweest omdat het allemaal zo lang duurde,
iedereen heeft echt met ons meegeleefd. Ook Wims familie was inmiddels op de hoogte en ook bij hun ging het gesprek nergens anders meer over....

Om 21.00u kwam een andere verloskundige (wisseling van dienst). Vanaf dat moment ging alles in sneltreinvaart. We wisten echt niet meer wat voor nieuws we moesten verwachten en probeerden onszelf voor te bereiden op weer weinig verandering.

Maar gelukkig het proces was nu echt goed op gang gekomen. De verloskundige besloot op dat moment de vliezen te breken, waardoor alles nog sneller zou gaan.

Het breken van de vliezen stelde niks voor gelukkig. Daarna is alles heel onwerkelijk...
Ik heb me een beetje aangekleed ( pyama en jogingbroek ) en we hebben ons koffertje gepakt en zijn naar het ziekenhuis gegaan.

Het was inmiddels ongeveer half tien en het ziekenhuis was helemaal verlaten...Overal was het rustig. In de centrale hal was niemand behalve iemand voor de patientenregistratie. Daar moesten we mijn ponsplaatje afgegeven.

Toen in de lift naar de 7e of 8e verdieping ( ik weet het niet eens ). Ook daar zagen we maar 1 iemand. De verpleegkundige die dienst had en ons zou helpen tijdens de bevalling.

We gingen naar de verloskamer en werden door de verpleegkundige en verloskundige op bed geholpen. Ik moest per se op mijn linker zij liggen, want dan zou de baby beter indalen.
Dit viel echt niet mee, omdat de weeën door het breken van de vliezen nu echt heel heftig waren.

De verloskundige vertelde ons dat ze om 00.00 u weer bij ons zou komen kijken.
Toen dacht ik nog: gelukkig duurt dat niet zo lang, er begint nu echt schot in de zaak te komen...

En dat was ook echt het geval: de weeën kwamen eigenlijk vanaf dat moment om de twee minuten. Mijn benen trilden zo, van de zenuwen denk ik, dat Wim ze moest vasthouden.
We waren echt heel geconcentreerd bezig met z'n tweeën om door die weeën heen te komen. Wim heeft niet eens de tijd gehad om onze ouders te laten weten dat we inmiddels in het ziekenhuis waren....

Op een gegeven moment veranderden de weeën van kracht. Ze werden zo sterk dat hoe goed ik het ook probeerde tegen te houden m'n buik echt samen begon te krampen om de baby eruit te duwen....
Nadat dit een aantal keren achter elkaar gebeurd was heeft wim op het belletje gedrukt om de verpleegkundige te laten komen. Het was nog maar 22.15....maar ik had toch echt al persweeën.

De verpleegkundige belde de verloskundige dat ze moest komen en 15 minuten later was zij er ook. Toen ging het dus echt gebeuren. Eindelijk hoefde ik die Weeën niet weer weg te zuchten, maar mocht ik aan het werk.....Dat werken is prettig op zo'n moment want dan voel je de pijn veel minder....

Toen ging het mis.....tijdens het persen werd steeds naar de hartslag van de baby geluisterd. De hartslag was de hele tijd prachtig geweest, maar tijdens het persen werd de hartslag echt heel laag...en op een gegeven moment konden ze de hartslag zelfs helemaal niet meer vinden.....
Dit was een heel onwerkelijk moment. Het was zo eng dat je brein het niet goed lijkt te registreren....en alleen maar in termen van actie wil denken en niet in gevoel....

Die actie kwam gelukkig. De gynaecoloog moest komen en ik mocht niet meer persen.
Ik kreeg banden om mijn buik die constant de hartslag van de baby registreerden.
De gynaecoloog was er gelukkig heel erg snel. Samen met een assistent nam zij de bevalling over.
Ze vertelde ons dat het kindje het moeilijk had tijdens het persen. Zodanig moeilijk dat ik niet gewoon kon bevallen op eigen krachten. Ze ging mij en de baby helpen door met een vacuumpomp aan het hoofdje te trekken.

Van te voren heb ik altijd gezegd dat ik dat absoluut nooit wilde. Op mijn werk heb ik namelijk ooit een keer meegemaakt dat een gezond kindje hierdoor een ernstige hersenbeschadiging heeft opgelopen. Maar op dat moment weet je dat er snel iets moet gebeuren. Je begrijpt heel goed dat er eigenlijk geen andere optie is en dat je alleen maar kunt hopen dat het goed komt.

Vanaf dat moment waren we ineens echt in het ziekenhuis vond ik, met alle medisch dingen die daarbij horen. Er werden allerlei medische voorbereidingen getroffen....en toen was het zover...
De vacuumpomp werd op het hoofdje geplaatst. De gynaecoloog vertelde mij dat de bevalling op deze manier erg heftig zou zijn. Het was echter heel erg belangrijk dat ik niet zou verstarren door de pijn of door angst. Ik moest op m'n allerhardst meepersen zodat we samen het kindje gezond geboren konden laten worden.....bij de volgende wee gaan we beginnen zei ze....

En de volgende wee kwam....

Het duurde denk ik 2 weeën en toen was het hoofdje geboren en toen nog 1 wee......en er werd een kletsnat kindje op mijn buik gelegd.....

Wim heeft haar echt geboren zien worden en volgens hem was dat echt het meest bijzondere moment van zijn leven.

Huilend en trillend over mijn hele lichaam probeerde ik mijn kindje zo goed mogelijk vast te houden.....Het was zo snel gegaan....ik kon het niet beseffen....
Opeens drong het tot mij door......een dochter had de gynaecoloog gezegd....een dochter????.....
maar dat kon toch helemaal niet......mijn verbazing was groot.....ik had nooit verwacht dat ik een meisje zou krijgen....maar wat was ik en ben ik gelukkig met haar.....